Keşfet

sokak lambası her gece onun penceresine vururdu. bir gün lamba yandı, değiştirmediler. o da fark etti ki bazı alışkanlıkların gittiğini, ancak gidince anlıyoruz.

İrem Demir4 Kasım 2026

00

ışıkları kapatınca ev bambaşka oluyor. buzdolabının uğultusu, dışarıdan geçen bir araba, kendi kalp atışım. yalnızlık sessizlik değilmiş; bu küçük seslerle baş başa kalmakmış.

Ceren Aydın4 Kasım 2026

00

babama 'seni seviyorum' diyemeden büyüdüm, o da bana. o kuşak öyleydi, ben de öyle oldum. şimdi telefonda sesini duyunca boğazım düğümleniyor, yine diyemiyorum.

Gül dikeniyle küsmez; bekler, açar, solar, yine bekler. Sevmek de böyle bir sabır, yaralana yaralana güzelleşen.

Lale3 Kasım 2026

00

her boşluğu doldurmak zorunda değiliz. bazen susmak söylenen her şeyden çok anlatır. en çok sustuğum anlarda büyüdüm, konuştuğum anlarda değil.

Deniz3 Kasım 2026

00

dolu bir odada bile yalnız hissedebiliyorum. herkes güler, konuşur; ben bir köşede izlerim. ait olmak nasıl bir şey, hâlâ tam öğrenemedim.

hep 'doğru zamanı bekliyorum' dedim. işi değiştirmek için, konuşmak için, gitmek için. ama doğru zaman diye bir şey yokmuş; sadece ertelediğim anlar varmış.

kalabalıkta herkesin sesine uyum sağlamaya çalışırken kendi sesimi unuttum. şimdi yalnız kaldığımda ne düşündüğümü bile bilmiyorum. birinin değil, kendimin olmam gerek.

hayatımla ilgili büyük bir kararı haftalardır erteliyorum. herkese danıştım ama asıl korktuğum kendi sesim. sanırım cevabı biliyorum, sadece duymak istemiyorum.

Fırtına ne kadar büyürse büyüsün, liman hep orada; sönük bir ışıkla, sabırla. Dönmesini bilene yol gösterir.

Yakamoz1 Kasım 2026

00

kafamdaki karmaşa kağıda dökülünce sıraya giriyor. iyi yazar mıyım bilmiyorum ama yazınca daha az kayboluyorum. terapi biraz bu galiba; kendine dürüst olabilmek.

Emre1 Kasım 2026

00

herkesin derdini dinliyorum ama bana 'sen nasılsın' diye soran az. belki ben de sormayı beklemeden anlatmalıyım. ama o ilk cümleyi bir türlü kuramıyorum.