Akşam Üstü
Bir akşam üstü çöktü yine içime hazan, Adını andı gönlüm, sustu bütün cihan. Penceremde üşüyen bir yıldız, bir de duman, Sensizliğin koynunda tükeniyor bu zaman.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
Bir akşam üstü çöktü yine içime hazan, Adını andı gönlüm, sustu bütün cihan. Penceremde üşüyen bir yıldız, bir de duman, Sensizliğin koynunda tükeniyor bu zaman.
Gitmek bir eylem, doğru..Lakin insan gidince ne hisseder? Nedir gidişinin sebebi, bazı gidişler kalamayıştan mı ibarettir? Unutmak peki, gidişin hangi kısmında? İnsan gittiği gün unutabilir mi? Kaygıl…
sabah ilk işim kahve yapmak. o buhar tüterken bi an duruyorum, gün henüz başlamamış, her şey mümkün gibi. sonra telefonu açıyorum ve büyü bozuluyor. keşke o ilk anı biraz daha uzatabilsem.
Savaşın ortasında vurulmak mutlaktır. Beni, bağ bahçe bi güzelliğin ortasında kurşuna dizdiler.
sevgili eski ben, üzülme, hepsi geçecek dediklerinde sana inanmamıştın ya, haklıymışlar. geçti. hâlâ izi var ama artık acıtmıyor. o yüzden bu kadar sıkı tutunma, bırak biraz. seni bekleyen güzel…
Bu, Mavera editörü üzerinden yazılmış bir deneme yazısıdır. Her şey yolunda görünüyor.
yine gözüme uyku girmiyor. tavana bakıp bütün hayatımı bir film gibi izliyorum. yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler, gidip de dönmeyenler... gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok.
ışıkları kapatınca ev bambaşka bir yer oluyor. gündüz görmediğin sesleri duyuyorsun, buzdolabının uğultusu, dışarıdan geçen bir araba, kendi kalp atışın. yalnızlık aslında sessizlik değil, bu küçük…
içimde biriken ne varsa kağıda döktüğümde bir yük kalkıyor omuzlarımdan. kimseye anlatamadığın şeyi bir deftere anlatabiliyorsun, o hiç yargılamıyor. belki de terapi biraz bu, kendi kendine dürüst…
saat gece üçü geçiyor yine uyuyamadım. bu saatlerde her şey daha dürüst oluyor sanki. gündüz taktığımız maskeler düşüyor. keşke insanlar birbirine hep bu saatteki gibi konuşsa.
Şehir uyurken uyanık kalan tek şey, söylenmemiş cümlelerdi.
hâlâ o şarkı çalınca duruyorum. kimseye söylemedim ama iki yıl oldu ve hâlâ aynı yerde takılı kaldım. herkes unut diyor, unutmak da bir yetenekmiş, bende yok.