Cumartesi
bugün hiçbir şey yapmadım ve hiç suçlu hissetmedim. kitap okudum, çay içtim, pencereden dışarı baktım. bazen hiçbir şey yapmamak en çok ihtiyaç duyduğumuz şeymiş.
bugün hiçbir şey yapmadım ve hiç suçlu hissetmedim. kitap okudum, çay içtim, pencereden dışarı baktım. bazen hiçbir şey yapmamak en çok ihtiyaç duyduğumuz şeymiş.
Her sabah yeni bir sayfa derler, ben inanmam kolay kolay. Ama bugün, güneş perdeden süzülünce, belki derim, belki.
tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.
yine gözüme uyku girmiyor. tavana bakıp bütün hayatımı bir film gibi izliyorum. yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler, gidip de dönmeyenler... gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok.
İçimde bir sürü söz, hepsi kapının önünde bekliyor. Ama ben kapıyı hiç açmadım, korktum çıkarlarsa geri dönemem diye.
bugün sebepsiz yere iyiyim. sabah kahvem güzel oldu, dışarısı güneşli, kimse canımı sıkmadı. bazen mutluluk büyük şeylerde değil, sadece kötü bir şeyin olmadığı sıradan bir günde saklıymış.
kimseye söyleyemedim ama galiba aşık oldum. telefonum her titrediğinde o mu diye bakıyorum, gülünç. koca insanım, bir mesaj için bekliyorum. ama iyi ki, uzun zamandır bu kadar canlı hissetmemiştim.
Melâli anlamayan nesle âşinâ değiliz. — Ahmet Haşim