Bir Fincan Kahve
sabah ilk işim kahve yapmak. o buhar tüterken bi an duruyorum, gün henüz başlamamış, her şey mümkün gibi. sonra telefonu açıyorum ve büyü bozuluyor. keşke o ilk anı biraz daha uzatabilsem.
sabah ilk işim kahve yapmak. o buhar tüterken bi an duruyorum, gün henüz başlamamış, her şey mümkün gibi. sonra telefonu açıyorum ve büyü bozuluyor. keşke o ilk anı biraz daha uzatabilsem.
saat gece üçü geçiyor yine uyuyamadım. bu saatlerde her şey daha dürüst oluyor sanki. gündüz taktığımız maskeler düşüyor. keşke insanlar birbirine hep bu saatteki gibi konuşsa.
en çok kalabalıkta yalnız hissediyorum. herkes gülüyor, ben gülmeye çalışıyorum ama olmuyor işte. sonra eve gelip ışıkları kapatınca bi rahatlıyorum. garip ama gerçek. belki de yalnızlık kalabalıkta…
Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür bir şairim. — Tevfik Fikret
Kalabalık bir caddede kendi adımı unuttum. Herkes bir yere yetişiyor, ben sadece duruyorum. Bir vitrine baktım, yansımam bana yabancıydı.