Bana Seni Gerek
Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim; aşkın ile avunurum, bana seni gerek seni. — Yunus Emre
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim; aşkın ile avunurum, bana seni gerek seni. — Yunus Emre
bugün eski bi arkadaşımla karşılaştım, yıllar olmuştu. iki dakika konuştuk ama içim ısındı. bazı insanlar hiç değişmiyor, iyi ki de değişmiyorlar.
Karar vermek.. İnsan verdiği her karardan emin olabilir mi? Bir şeyi seçtiğinde, gerçekten onu istediği için mi seçmiştir yoksa başka bir seçeneğin ağırlığından korktuğu için mi? İnsan bazen en doğru…
her şey çok hızlı. yürürken bile koşuyoruz. bi gün durup etrafına baksana. o hep 'sonra' dediğin şeyler aslında şimdi oluyor ve geçiyor.
Nedir öngörmek, geleceği görmek mi? İnsan yarını görebilir mi? Hayır. Öngörmek, yarını görmek değil, bugünü doğru okuyabilmektir. Yağan yağmurun ardından yerlerin ıslanacağını bilmek gibi. Henüz olmam…
bazı eşyalar sadece eşya değil. bi kazak, bi kupa, bi kitap... hepsinin içinde bi an saklı. onları görünce o güne dönüyorum. belki de biz insanlar hatıralarımızı eşyalara emanet ediyoruz.
tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.
Emin olmak..İnsan neyden emin olabilir? Mesela yağmurlu havada dışarı çıktığında ıslanacağından emin olabilir. Gaybı mı gördü insanoğlu, nasıl emin oldu? Hayır, aklı var çünkü. Dışarıda yağmur yağıyor…
yine bu saatte uyanığım. herkes uyuyor, şehir sessiz. sadece ben ve tavandaki gölgeler. gece yarısı düşünceleri hep daha ağır oluyor, neden bilmiyorum.
Her yol bir limana çıkar derler, ben yolları sevdim limanları değil. Gitmek, kalmaktan daha çok yakışıyor bana.