Ay Tutulması
bu gece ay yoktu, sadece ben ve karanlık. bazı geceler böyle; ışık bile mola veriyor. ama karanlık da dinlendiriyor, gözlerini kapatmak gibi.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
bu gece ay yoktu, sadece ben ve karanlık. bazı geceler böyle; ışık bile mola veriyor. ama karanlık da dinlendiriyor, gözlerini kapatmak gibi.
son vapuru kaçırdığında hep aynı şeyi düşünürdü: bazı şeyler bir daha geri gelmiyor. iskelede tek başına kaldı. deniz sakindi, o değildi. cebinden bir sigara çıkardı, yakmadı, sadece elinde tuttu.…
yalnızlık kötü bir şey değil, yalnız hissetmek kötü. bir odada tek başına huzurlu olabilirsin ya da kalabalıkta yapayalnız. mesele mekân değil, kiminle olduğun kadar kendinle olabilmek.
geç saatlerde düşünceler daha yüksek sesle konuşuyor. gündüz bastırdığın ne varsa gece geri geliyor. ben de onlarla oturup çayımı içiyorum artık, kavga etmiyorum.
Her eylül bir kapı kapanır içimde, yaz gider, sen gidersin. Yapraklar düşerken fark ederim: en çok giderken güzelsin.
Gül, dikeniyle küsmez; bekler, açar, solar, yine bekler. Sevmek de öyle bir sabır; yaralana yaralana.
son otobüste sadece ikisi vardı; ikisi de birbirine bakmadı. belki aynı yalnızlığı taşıyorlardı, belki de sadece yorgundular. otobüs durdu, biri indi, diğeri camdan baktı.
Perdeyi araladım, ışık içeri düştü. Dün ne kadar ağır olsa da sabah hep yeniden başlıyor; buna hâlâ inanıyorum.
okumak kaçış mı, yoksa asıl hayata dönüş mü, hâlâ karar veremedim. bir kitabın içine girdiğimde dışarısı susuyor. belki de kaçış değil, sadece daha sessiz bir oda arıyorum.
Hayatınızın hikâyesini yazarken kalemi başkasının tutmasına izin vermeyin.
Bir akşam üstü çöktü yine içime hazan, Adını andı gönlüm, sustu bütün cihan. Penceremde üşüyen bir yıldız, bir de duman, Sensizliğin koynunda tükeniyor bu zaman. -KDG
yine gözüme uyku girmiyor. tavana bakıp bütün hayatımı bir film gibi izliyorum. yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler, gidip de dönmeyenler... gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok.