Yazmak Neden İyi Gelir
içimde biriken ne varsa kağıda döktüğümde bir yük kalkıyor omuzlarımdan. kimseye anlatamadığın şeyi bir deftere anlatabiliyorsun, o hiç yargılamıyor. belki de terapi biraz bu, kendi kendine dürüst…
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
içimde biriken ne varsa kağıda döktüğümde bir yük kalkıyor omuzlarımdan. kimseye anlatamadığın şeyi bir deftere anlatabiliyorsun, o hiç yargılamıyor. belki de terapi biraz bu, kendi kendine dürüst…
Perdeyi araladım, ışık içeri düştü. Dün ne kadar ağır olsa da sabah hep yeniden başlıyor; buna hâlâ inanıyorum.
kafamdaki karmaşa kağıda dökülünce sıraya giriyor. iyi yazar mıyım bilmiyorum ama yazınca daha az kayboluyorum. terapi biraz bu galiba; kendine dürüst olabilmek.
dibe vurduğumda fark ettim ki çıkılacak tek yön yukarı. baştan başlamak pes etmenin değil, pes etmemenin adı. her son, görünmez bir başlangıç taşır içinde.
Ne kadar karanlık olursa olsun gece, sabah yine gelir; inatla, ısrarla. Belki hayat da öyledir, her dibin bir sabahı vardır.
her sonun bir başlangıç olduğunu söylerler, klişe ama doğru. dibe vurduğumda fark ettim ki çıkılacak tek yön yukarı. yeniden başlamak, pes etmemenin başka adı.
yazmak benim için konuşamadıklarımı söyleme biçimi. yüz yüze diyemediğim şeyleri buraya bırakıyorum. belki birileri okur, belki 'ben de böyle hissediyorum' der. o an yalnız olmadığımı hatırlıyorum. o…
Her sabah yeni bir sayfa derler, ben inanmam kolay kolay. Ama bugün, güneş perdeden süzülünce, belki derim, belki.
Karanlık ne kadar uzun olursa olsun, sabah gizlice yaklaşıyor.
yazmak benim için bir düğümü çözmek gibi. kafamdaki karmaşa, kağıda dökülünce sıraya giriyor. iyi yazar mıyım bilmiyorum ama yazınca daha az kayboluyorum.