Duvar
İçime bir duvar ördüm, tuğla tuğla, yıllarca. Şimdi kimse giremiyor, ama ben de çıkamıyorum.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
İçime bir duvar ördüm, tuğla tuğla, yıllarca. Şimdi kimse giremiyor, ama ben de çıkamıyorum.
bugün hiçbir yere yetişmem gerekmiyordu. perdeyi araladım, kahvemi yaptım, uzun uzun oturdum. bazen en güzel lüks, acelesi olmayan bir sabah.
İnsan ne zaman başlar hakikati aramaya? Her şeyin cevabını bildiğini sandığında mı, yoksa bildiklerinin hiçbir şeye yetmediğini anladığında mı? Belki de yolculuk, insanın kendine biçtiği bütün sıfatla…
bana en zor günümde destek olan birine doğru düzgün teşekkür edemedim. araya zaman girdi, utanç girdi. şimdi aklıma geldikçe içimden 'sağ ol' diyorum, duymuyor ama ben rahatlıyorum biraz.
baba evine gidince hâlâ çocuk oluyorum. o kokular, o eşyalar... büyüdüm sandığım her şey orada eriyor. bir gün o ev olmayacak ve ben nereye sığınacağım, bilmiyorum.
nehir engele takılınca durmuyor, kenarından dolanıyor. biz insanlar takılıp kalıyoruz. akmayı ondan öğrenmeli; direnmeden ama teslim de olmadan.
bir kelime insanı ayağa kaldırabilir de yıkabilir de. o yüzden dikkatli seçmeli. hafifçe söylenen bir söz, karşıdakinde yıllarca yankılanabilir.
belki mutlu değilim, sadece alıştım. rutin güvenli hissettiriyor ama içimde bir ses sürekli 'bu kadar mı' diye soruyor. değiştirmeye cesaretim var mı, bilmiyorum.
dibe vurduğumda fark ettim ki çıkılacak tek yön yukarı. baştan başlamak pes etmenin değil, pes etmemenin adı. her son, görünmez bir başlangıç taşır içinde.
haksızlığa uğradığımda sesimi çıkaramıyorum, sonra günlerce kendimle kavga ediyorum: 'şöyle deseydim' diye. susmak da bir seçim ama bana hep pahalıya patlıyor.
Belki sen o şeyi kayıp sandın ama Allah onu senden uzak tutarak daha büyük bir rahmet kapısı açtı. İnsan bazen yıllar sonra anlar. Rabbim iyi ki olmadı der, iyi ki o kapı açılmadı, iyi ki o insan kalm…
gece üçte uyanık olan bir tek ben değilim, biliyorum. bu saatte şehir gizli bir kulüp gibi; uyuyamayanların sessiz ortaklığı. birbirimizi görmüyoruz ama aynı tavana bakıyoruz.