Kendime Mektup
sevgili ben, bu kadar sert olma kendine. herkesten önce seni yıpratan yine sensin. hata yaptın, olur; insan olmak bu. biraz nefes al, biraz affet. seni bekleyen güzel günler var.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
sevgili ben, bu kadar sert olma kendine. herkesten önce seni yıpratan yine sensin. hata yaptın, olur; insan olmak bu. biraz nefes al, biraz affet. seni bekleyen güzel günler var.
Kırık bir bardak gibiyim, yapıştırdım, kullanıyorum; ama her dolduruşta aynı yerden sızıyor söylemediklerim.
işe giderken hâlâ o sokaktan geçiyorum, oysa daha uzun bir yol. neden, biliyorum ama kendime söylemiyorum. bazı alışkanlıklar aslında gizli bir özlem.
En uzak mesafe iki şehir değil, yan yana oturup birbirine bir şey söyleyememektir.
eski bir fotoğrafı hâlâ cüzdanımda taşıyorum. yıllar oldu, o insan da gitti ama fotoğraf duruyor. çıkarıp atmaya her seferinde elim gitmiyor. sanki atınca bir parçam da gidecek.
Gurbet o kadar acı ki ne varsa içimde, hepsi bana yabancı, hepsi bana düşmanca. — Kemalettin Kamu
anne, sana söylemeyi hep unuttuğum bi şey var: özür dilerim. o kadar meşguldüm ki seni aramayı bile erteledim. bu akşam arayacağım, söz.
Geceden güzel gözleri, Gülüşünde bahar izleri, Bir bakışı deler gecemi, Unutur gönlüm tüm sözleri. Kıskanır ay seni geceden bile, Yıldızlar düşer ardından dile, Bir sen yakışırsın bu geceye, Bir de ha…
tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.
Bir akşam üstü çöktü yine içime hazan, Adını andı gönlüm, sustu bütün cihan. Penceremde üşüyen bir yıldız, bir de duman, Sensizliğin koynunda tükeniyor bu zaman. -KDG