Uykusuz
yine gözüme uyku girmiyor. tavana bakıp bütün hayatımı bir film gibi izliyorum. yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler, gidip de dönmeyenler... gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
yine gözüme uyku girmiyor. tavana bakıp bütün hayatımı bir film gibi izliyorum. yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler, gidip de dönmeyenler... gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok.
saat gece üçü geçiyor yine uyuyamadım. bu saatlerde her şey daha dürüst oluyor sanki. gündüz taktığımız maskeler düşüyor. keşke insanlar birbirine hep bu saatteki gibi konuşsa.
yine bu saatteyim. şehir uyuyor, ben uyanığım. gece insanı kendiyle baş başa bırakıyor, kaçış yok. ama bir yandan en dürüst anlarım bunlar.
bu gece ay yoktu, sadece ben ve karanlık. bazı geceler böyle; ışık bile mola veriyor. ama karanlık da dinlendiriyor, gözlerini kapatmak gibi.
geç saatlerde düşünceler daha yüksek sesle konuşuyor. gündüz bastırdığın ne varsa gece geri geliyor. ben de onlarla oturup çayımı içiyorum artık, kavga etmiyorum.