Yağmurda
Yağmur başladığında herkes koştu, ben durdum. Islanmak da bir cesaret, sevmek gibi.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
Yağmur başladığında herkes koştu, ben durdum. Islanmak da bir cesaret, sevmek gibi.
Dallarım rüzgârda, köküm toprakta. Ne kadar savrulursam savrulayım bir yere bağlıyım; işte bu yüzden ayaktayım.
Büyük acılar geçer, herkes bilir. Asıl ince sızılar kalır; bir koku, bir şarkı, adını anmadan.
Gül dikeniyle küsmez; bekler, açar, solar, yine bekler. Sevmek de böyle bir sabır, yaralana yaralana güzelleşen.
Fırtına ne kadar büyürse büyüsün, liman hep orada; sönük bir ışıkla, sabırla. Dönmesini bilene yol gösterir.
Giden her şey bir iz bırakır; kimi bir koku, kimi bir şarkı, kimi de hiç kapanmayan bir kapı.
İçime bir duvar ördüm, tuğla tuğla, yıllarca. Şimdi kimse giremiyor, ama ben de çıkamıyorum.
Büyük acılar geçer, herkes bilir. Asıl ince sancılar kalır; adını anmadan, bir köşede, sessizce.
Ne kadar karanlık olursa olsun gece, sabah yine gelir; inatla, ısrarla. Belki hayat da öyledir, her dibin bir sabahı vardır.
Giden her şey bir iz bırakır; kimi bir koku, kimi bir şarkı, kimi de hiç kapanmayan bir kapı.
Acele etme, dedi çay bana. En güzel tadım beklemeyi bilenlere; kaynar suda değil, sabırda demlenirim.