Ev Sessizken
ışıkları kapatınca ev bambaşka oluyor. buzdolabının uğultusu, dışarıdan geçen bir araba, kendi kalp atışım. yalnızlık sessizlik değilmiş; bu küçük seslerle baş başa kalmakmış.
Toplulukta dolaş, sana dokunan satırlara denk gel.
ışıkları kapatınca ev bambaşka oluyor. buzdolabının uğultusu, dışarıdan geçen bir araba, kendi kalp atışım. yalnızlık sessizlik değilmiş; bu küçük seslerle baş başa kalmakmış.
yine bu saatteyim. şehir uyurken en dürüst hâlime kavuşuyorum. gündüz taktığım ne varsa gece düşüyor. karanlık yargılamıyor, sadece dinliyor.
Herkes seni ayakta durduğun kadar bilir. Nasıl ayakta durduğunu bir sen bilirsin, bir de Allah. Kim bilir, kaç gece kendi içine ağladın da sabah kimse gözlerindeki kızarıklığı fark etmedi. Kaç kez bir…
bir lamba, bir defter, bir de ben. gece yarısı dünyanın geri kalanı susunca kelimeler daha net geliyor. gündüz kaçanlar gece beni buluyor.
her gece üçte uyanıyorum, sebepsiz. sanki içimde bir şey beni dürtüyor, 'hâlâ halletmedin' diyor. neyi halletmem gerektiğini bilmiyorum ama uyku kaçıyor işte.
İnsan ne zaman başlar hakikati aramaya? Her şeyin cevabını bildiğini sandığında mı, yoksa bildiklerinin hiçbir şeye yetmediğini anladığında mı? Belki de yolculuk, insanın kendine biçtiği bütün sıfatla…
gece üçte uyanık olan bir tek ben değilim, biliyorum. bu saatte şehir gizli bir kulüp gibi; uyuyamayanların sessiz ortaklığı. birbirimizi görmüyoruz ama aynı tavana bakıyoruz.
İnsan, kendi hikâyesinde ne zaman kötü karakter olmaya başlar? Bir gün yanlış bir karar verdiğinde mi, birinin kalbini kırdığında mı, yoksa geçmişine dönüp baktığında kendisini artık tanıyamadığında m…
Dört şiir, otuz beş yazı. Yalnızca biri anonim. Biraz alıntı, çoğunlukla aklımın içinde dönüp duranlar. Gecenin bir vakti tavana bakarken zihnime düşen cümleler, sustuğum yerde büyüyen sorular, cevabı…
gece aynaya bakmak gündüzkinden farklı. ışıklar sönünce yüzün değil, içindeki ses konuşuyor. bazen o sesi duymamak için erkenden yatıyorum.
İnsan, içindeki büyük gürültünün ne ara dindiğini anlayamadan bulur kendini sessizliğin ortasında. Oysa çiçekler hâlâ kimsenin uğramadığı ormanlarda açar, yıldızlar gün ışığında bile oradadırlar. Güze…