Keşfet

babama 'seni seviyorum' diyemeden büyüdüm, o da bana. o kuşak öyleydi, ben de öyle oldum. şimdi telefonda sesini duyunca boğazım düğümleniyor, yine diyemiyorum.

annemin ellerine bakıyorum son zamanlarda; yorulmuşlar. bir gün o eller olmayacak diye düşününce içim ürperiyor. keşke daha çok sarılsam, keşke daha az tartışsak.

baba evine gidince hâlâ çocuk oluyorum. o kokular, o eşyalar... büyüdüm sandığım her şey orada eriyor. bir gün o ev olmayacak ve ben nereye sığınacağım, bilmiyorum.

telefonumda aramayacağımı bildiğim bir numara var. silmek istiyorum ama parmağım gitmiyor. silince gerçekten bitecek sanki; bazen var olması yetiyor insana.

annemin ellerine bakıyorum son zamanlarda; yorulmuşlar. bir gün o eller olmayacak diye düşününce içim ürperiyor. keşke daha çok sarılsam, keşke daha az tartışsak.

baba evine gittiğimde hâlâ çocuk oluyorum. o kokular, o eşyalar... büyüdüm sandığım her şey orada eriyor. bir gün o ev de olmayacak ve ben nereye sığınacağım bilmiyorum.

işe giderken hâlâ o sokaktan geçiyorum, oysa daha uzun bir yol. neden, biliyorum ama kendime söylemiyorum. bazı alışkanlıklar aslında gizli bir özlem.

eski bir fotoğrafı hâlâ cüzdanımda taşıyorum. yıllar oldu, o insan da gitti ama fotoğraf duruyor. çıkarıp atmaya her seferinde elim gitmiyor. sanki atınca bir parçam da gidecek.

tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.

Sena12 Eylül 2026

20

babamla hiç doğru düzgün konuşamadık. ikimiz de sevgiyi göstermeyi bilmedik. şimdi yaşlandı, ben büyüdüm ama aramızdaki o sessizlik hâlâ orada. keşke bir cümle kurabilsem.

o şarkı çalınca hâlâ durup kalıyorum. üç yıl oldu. herkes 'unutursun' dedi; unutmak da bir yetenekmiş, bende yok.

hâlâ o şarkı çalınca duruyorum. kimseye söylemedim ama iki yıl oldu ve hâlâ aynı yerde takılı kaldım. herkes unut diyor, unutmak da bir yetenekmiş, bende yok.

Deniz7 Eylül 2026

71