İtiraf

bu benim istediğim hayat değil. ne iş ne şehir ne de bu rutin. ama değiştirmeye de cesaretim yok. her sabah aynı yola çıkıyorum ve içimden 'bir gün' diyorum. o gün hiç gelmiyor.

en yakın arkadaşımı kıskanıyorum ve bundan utanıyorum. onu seviyorum ama her başarısında içimde bir şey burkuluyor. iyi bir insan değilim galiba.

gündüz herkese iyiyim diyorum. geceleri ise yastığa gömülüp sessizce ağlıyorum. kimse bilmiyor. belki de en büyük yalanım 'iyiyim' demek.

yıllardır aynı insanı seviyorum ve o bunu hiç bilmeyecek. her gün yanından geçiyorum, gülümsüyorum, hiçbir şey belli etmiyorum. bazen düşünüyorum, ya söyleseydim? ama korku hep bir adım önümde.

anneme sarılamıyorum. sevmiyorum değil, tam tersi çok seviyorum ama araya bir mesafe girdi bir yerde ve nasıl kapatacağımı bilmiyorum. o da bekliyor sanki, ben de. ikimiz de susuyoruz.

iki yıl oldu ve hâlâ telefonumdaki numarasını silemedim. arayacakmışım gibi değil, sadece dursun diye. silince gerçekten gitmiş olacak sanki.

kimseye söyleyemedim ama galiba aşık oldum. telefonum her titrediğinde o mu diye bakıyorum, gülünç. koca insanım, bir mesaj için bekliyorum. ama iyi ki, uzun zamandır bu kadar canlı hissetmemiştim.

Sena4 Eylül 2026

60

bu şehirde kalmak beni tüketiyor ama gitmek de korkutuyor. tanıdık bir mutsuzluk mu, bilinmez bir umut mu? çantam hep yarı dolu duruyor, ne gidebiliyorum ne yerleşebiliyorum.

bir öğretmenim vardı, en zor günümde bana inanmıştı. hiç teşekkür edemedim, sonra kaybettik. keşke bir kez daha görsem de sadece 'sağ ol' desem.

kalabalık ortamlarda nefesim daralıyor, kimse bilmiyor. gülümseyip 'iyiyim' diyorum ama içimden bir an önce çıkmak istiyorum. bunu ilk defa buraya yazdım.