İtiraf

yıllar önce birini çok kırdım ve özür dileyemedim, gururum tuttu. o kişi artık hayatımda değil ama o özür hâlâ içimde. bazen boşluğa 'özür dilerim' diyorum, duyan yok.

sabaha karşı en dürüst hâlim ortaya çıkıyor. gündüz herkese güçlüyüm diyorum ama şu saatte yalnızca yorgunum. birine sarılıp hiçbir şey söylememek istiyorum, o kadar.

eski bir fotoğrafı hâlâ cüzdanımda taşıyorum. yıllar oldu, o insan da gitti ama fotoğraf duruyor. çıkarıp atmaya her seferinde elim gitmiyor. sanki atınca bir parçam da gidecek.

her on dakikada bir telefonuma bakıyorum, bir mesaj gelmiş mi diye. gelmiyor. kimseyi beklemiyorum aslında ama umut işte, susmuyor. bunu kimseye söyleyemem, gülünç olurum.

Gelir misin bilmiyorum ama gel, çok özledim.

Hermes21 Eylül 2026

00

tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.

Sena12 Eylül 2026

20

bazen odada olduğumu kimse fark etmiyormuş gibi hissediyorum. konuşuyorum, duyulmuyorum; gülüyorum, görülmüyorum. en çok da bunu itiraf etmek zor.

uzun zamandır ilk defa iyiyim. büyük bir şey olduğu için değil, sadece bugün nefes almak kolaydı. bunu bile itiraf etmek garip geliyor.

babamla hiç doğru düzgün konuşamadık. ikimiz de sevgiyi göstermeyi bilmedik. şimdi yaşlandı, ben büyüdüm ama aramızdaki o sessizlik hâlâ orada. keşke bir cümle kurabilsem.

o şarkı çalınca hâlâ durup kalıyorum. üç yıl oldu. herkes 'unutursun' dedi; unutmak da bir yetenekmiş, bende yok.

uzun zamandır ilk kez sebepsiz mutluyum ve itiraf edeyim, biraz da korkuyorum. sanki bir şey bozulacakmış gibi. ama bugün sadece iyi olmama izin veriyorum.

kimseye söylemedim ama bugün biri bana 'iyi ki varsın' dedi ve bütün gün ağlamak istedim. bir cümleye ne kadar ihtiyacım varmış.