İtiraf

kalabalık ortamlarda nefesim daralıyor, kimse bilmiyor. gülümseyip 'iyiyim' diyorum ama içimden bir an önce çıkmak istiyorum. bunu ilk defa buraya yazdım.

telefonumda hâlâ kayıtlı bir numara var, aramayacağımı bile bile silemiyorum. silince gerçekten bitmiş olacak sanki. bazen sadece 'var olması' yetiyor insana.

en yakın arkadaşımı kıskanıyorum ve bundan utanıyorum. onu seviyorum ama her başarısında içimde bir şey burkuluyor. iyi bir insan değilim galiba.

bazen odada olduğumu kimse fark etmiyormuş gibi hissediyorum. konuşuyorum, duyulmuyorum; gülüyorum, görülmüyorum. en çok da bunu itiraf etmek zor.

o şarkı çalınca hâlâ durup kalıyorum. üç yıl oldu. herkes 'unutursun' dedi; unutmak da bir yetenekmiş, bende yok.

uzun zamandır ilk kez sebepsiz mutluyum ve itiraf edeyim, biraz da korkuyorum. sanki bir şey bozulacakmış gibi. ama bugün sadece iyi olmama izin veriyorum.

insanlar beni güçlü sanıyor. herkesin derdini dinliyorum, herkese oluyorum. ama benim derdimi soran kimse yok, ben de söylemiyorum. yorgunum.

bu benim istediğim hayat değil. ne iş ne şehir ne de bu rutin. ama değiştirmeye de cesaretim yok. her sabah aynı yola çıkıyorum ve içimden 'bir gün' diyorum. o gün hiç gelmiyor.

tam söyleyecektim, kelimeler boğazımda düğümlendi. sonra o gitti, ben sustum. en çok söyleyemediğim şeyler ağırlaştırıyor içimi.

Sena12 Eylül 2026

20

babamla hiç doğru düzgün konuşamadık. ikimiz de sevgiyi göstermeyi bilmedik. şimdi yaşlandı, ben büyüdüm ama aramızdaki o sessizlik hâlâ orada. keşke bir cümle kurabilsem.

hayatımla ilgili büyük bir karar var önümde ve haftalardır erteliyorum. herkese danıştım ama asıl korktuğum kendi sesim. belki de cevabı biliyorum, sadece duymak istemiyorum.

herkes uyurken ben tavana bakıyorum. gündüz bastırdığım ne varsa gece geri geliyor. sabaha karşı uyuyup güne yorgun başlıyorum. ilk defa buraya yazıyorum bunu.