İtiraf

aslında ne yapmam gerektiğini biliyorum. herkese soruyorum ama içimden gelen sesi duymazdan geliyorum, çünkü doğru olan zor olan. biraz daha erteleyeceğim galiba.

yıllar önce birini çok kırdım ve özür dileyemedim, gururum tuttu. o kişi artık hayatımda değil ama o özür hâlâ içimde. bazen boşluğa 'özür dilerim' diyorum, duyan yok.

sabaha karşı en dürüst hâlim ortaya çıkıyor. gündüz herkese güçlüyüm diyorum ama şu saatte yalnızca yorgunum. birine sarılıp hiçbir şey söylememek istiyorum, o kadar.

eski bir fotoğrafı hâlâ cüzdanımda taşıyorum. yıllar oldu, o insan da gitti ama fotoğraf duruyor. çıkarıp atmaya her seferinde elim gitmiyor. sanki atınca bir parçam da gidecek.

her on dakikada bir telefonuma bakıyorum, bir mesaj gelmiş mi diye. gelmiyor. kimseyi beklemiyorum aslında ama umut işte, susmuyor. bunu kimseye söyleyemem, gülünç olurum.

Gelir misin bilmiyorum ama gel, çok özledim.

Hermes21 Eylül 2026

00

kimseye söylemedim ama bugün biri bana 'iyi ki varsın' dedi ve bütün gün ağlamak istedim. bir cümleye ne kadar ihtiyacım varmış.

Herkese iyi olduğumu söyledim. Buraya, sadece buraya doğrusunu yazıyorum.

anneme sarılamıyorum. sevmiyorum değil, tam tersi çok seviyorum ama araya bir mesafe girdi bir yerde ve nasıl kapatacağımı bilmiyorum. o da bekliyor sanki, ben de. ikimiz de susuyoruz.

bu şehirde kalmak beni tüketiyor ama gitmek de korkutuyor. tanıdık bir mutsuzluk mu, bilinmez bir umut mu? çantam hep yarı dolu duruyor, ne gidebiliyorum ne yerleşebiliyorum.