İtiraf

baba evine gittiğimde hâlâ çocuk oluyorum. o kokular, o eşyalar... büyüdüm sandığım her şey orada eriyor. bir gün o ev de olmayacak ve ben nereye sığınacağım bilmiyorum.

herkesin derdini dinliyorum, herkese 'iyi ki varsın' diyorum. ama bana 'sen nasılsın' diye soran çok az. belki ben de sormayı beklemeden anlatmalıyım, bilmiyorum.

belki de mutlu değilim, sadece alıştım. rutin güvenli hissettiriyor ama içimde bir şey sürekli 'bu kadar mı' diye soruyor. değiştirmeye cesaretim var mı, bilmiyorum.

haksızlığa uğradığımda sesimi çıkaramıyorum, sonra günlerce kendimle kavga ediyorum. 'şöyle deseydim' diye. sessiz kalmak da bir seçim ama bana hep pahalıya patlıyor.

bana açıldığında ben de aynısını hissediyordum ama korktum, 'düşüneyim' dedim. o da uzaklaştı. bazen doğru insanı yanlış cesaretle kaybediyoruz. hâlâ pişmanım.

babamla bir odada sessizce oturuyoruz, televizyon açık. ikimiz de bir şeyler söylemek istiyoruz ama beceremiyoruz. bu sessizlik sevgisizlik değil, sadece dilini bulamamış bir sevgi.

işe giderken hâlâ o sokaktan geçiyorum, oysa daha uzun bir yol. neden, biliyorum ama kendime söylemiyorum. bazı alışkanlıklar aslında gizli bir özlem.

valizim yarı dolu, aylardır öyle duruyor. ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum. bu şehir beni tüketiyor ama tanıdık; bilinmeyen ise korkutuyor. bir karar vermem lazım artık.

anneannemin sesini unutmaya başladım ve bu beni çok korkutuyor. yüzünü hatırlıyorum ama sesi siliniyor. keşke bir kaydı olsaydı. bazı şeylerin kıymetini giderken anlıyoruz.

uzun zamandır ilk kez birine bu kadar bağlandım ve itiraf edeyim, korkuyorum. güzel bir şeyin bozulmasından korkmak da bir tuhaf. ama iyi ki, canlı hissediyorum.

bir odaya girdiğimde kimse fark etmiyormuş gibi hissediyorum. konuşuyorum, sözüm havada kalıyor. belki de en çok korktuğum şey bu: bir gün gerçekten görünmez olmak.

aslında ne yapmam gerektiğini biliyorum. herkese soruyorum ama içimden gelen sesi duymazdan geliyorum, çünkü doğru olan zor olan. biraz daha erteleyeceğim galiba.